نه روزگارم تا همچو روزگار کنی

ز جود دست و دلت خوار و زار بیگه و گاه

نه بحرم آبروی من ز جود خویش مبر

نه کانم ازکرمت خاک من به باد مخواه

ز ذیل قدرت خود دست جور من کوتاه

نه آفتاب حرورم نه آسمان غرور

که رای و قدر تو بنشاندم به خاک سیاه