که رای و قدر تو بنشاندم به خاک سیاه

نه روزگارم تا همچو روزگار کنی

ز ذیل قدرت خود دست جور من کوتاه

نه آفتاب حرورم نه آسمان غرور

نه دهرم از غضبت جان من چو دهر مسوز

نه کوهم از سخطت جسم من چوکاه مخواه

نه بخلم از چه ز من خاطر ترا اعراض