در قعر دریا شد صدف بر خجلت خود معترف

هم آب ابر آذری از طبع والا ریخته

رمحش به قتل دشمنان با زهر آلوده سنان

لیکن به کام دوستان زان زهر حلوا ریخته

باشد لآلی ز ابر کف شرقا و غربا ریخته

تیغش هلال آساستی از لمعه چون بیضاستی

برجش تن اعداستی زان شکل جوزا ریخته