رمحش به قتل دشمنان با زهر آلوده سنان

پیوسته در شاخش ثمر در باغ دیبا ریخته

هم پایش از دانشوری بر فرق مهر و مشتری

هم آب ابر آذری از طبع والا ریخته

لیکن به کام دوستان زان زهر حلوا ریخته

در قعر دریا شد صدف بر خجلت خود معترف

باشد لآلی ز ابر کف شرقا و غربا ریخته