پیوسته در شاخش ثمر در باغ دیبا ریخته

جرم کو اکب نیست هان چون گوهر از هرسو عیان

رشحی ز دست درفشان بر طلق خضرا ریخته

طبعش نهالی بارور جودش شکوفه لطف بر

هم پایش از دانشوری بر فرق مهر و مشتری

هم آب ابر آذری از طبع والا ریخته

رمحش به قتل دشمنان با زهر آلوده سنان