از سده ات نازان زمین بر سده عرش برین

چونانکه از طاق حرم شد لات و عزی ریخته

ای حرز جانها نام تو دور طرب ایام تو

دست فلک در جام تو شهد مصفا ریخته

بر فره ات جان آفرین فر موفا ریخته

تیغت به خون آبستنی وز خو ن کنارش گلشنی

صد رود خون از هر تنی روز محابا ریخه