فنای هرچه لاشیئی از بقای ذات او ممکن

به طیب و طوع و جان و دل به شوق و مهر و عرق و پی

چنان جوشد ز بیم ناچخش خون در تن اعدا

که اندر خم قیرآگین به خوان میگساران می

بقای هرچه ممکن از فنای تیغ او لاشی ء

جهاندارا تویی کز جود دست گوهرافشانت

به گیتی نام حاتم کرده ناموس عرب را طی