خوی رندان لعل خندان در دندان داشتی

از فراق آن پری مجنون شدی هرکس چو من

جان بریان جسم عریان چشم گریان داشتی

ترک شهرآشوب من ماند پری راگر پری

ای بت پیمانه نوش ای شاهد پیمان گسل

کاش چون عشاق خوی و پاس و پیمان داشتی

خود لبت لعلیست کز خورشید می جستی خراج