قوافی ذال بود و دال شد چون دیدم ای دلبر

کند در حسن هر پیرایه یی زان هفت هفتادی

نبودی چون دل سخت تو شیرین بیستون ورنه

نکردی رخنه در وی تیشه فولاد فرهادی

که صاد چشم مستت کرده از خال سیه ضادی

اگرنه صنع صباغی به من آموخت عشق تو

چرا مشکم همی کافور گشت و لاله ام جادی