که صاد چشم مستت کرده از خال سیه ضادی

نبودی چون دل سخت تو شیرین بیستون ورنه

نکردی رخنه در وی تیشه فولاد فرهادی

قوافی ذال بود و دال شد چون دیدم ای دلبر

اگرنه صنع صباغی به من آموخت عشق تو

چرا مشکم همی کافور گشت و لاله ام جادی

ت رمشکین موی و شیرین گو ی بربستی و بشکستی