وزان شمشیر ابرو اندک اندک قصد جان کردی

یکی گردنده کوهی را لقب سیمین سرین دادی

یکی باریک مویی را صفت لاغرمیان کردی

بدان فتراک گیسو نرم نرمک پای دل بستی

دو پرچین کردی از شبل به گرد یک گلستان گل

وزان برچین پرچینم نژند و ناتوان کردی

نمودی چهره ماه آسمان را زآستان راندی