رستم یل ز خستگی تافت ز روی تن عنان

تا به حسام سام یل زود نمودش اسپری

شاه به طو س اندرون بست و درید و ریخت خون

هر که ز طالع زبون کرد ز کینه اژدری

بر لب رود هیرمند با همه دلاوری

گفت که نیست کارگر تیر و سنانش بر بدن

زانکه نموده بر تنش زار دهشت ساحری