بر لب رود هیرمند با همه دلاوری

شاه به طو س اندرون بست و درید و ریخت خون

هر که ز طالع زبون کرد ز کینه اژدری

رستم یل ز خستگی تافت ز روی تن عنان

گفت که نیست کارگر تیر و سنانش بر بدن

زانکه نموده بر تنش زار دهشت ساحری

هان به کجاست روی تن تا ز خدنگ پادشه