گر گاهگاه دمد مهر فلک ز ذنب

چون دود رفته به چشم خون گریم از تو همی

ماه فلک سپرد عقرب مهی به دو روز

تو عقرب و سپری ماه فلک بدمی

تو آن ذنب که ز مهر پوسته می بدمی

پشتت خمیده ز بس بار تو عنبر و بان

زانرو به هر نفسی افتی به هر قدمی