گاهی ز مشک سیاه بر سرخ گل رقمی

چندان که از تو رمد دل همچو صعوه ز باز

تو اژدها صفتش درکشی به دمی

گاهی ز سنبل تر بر ارغوان ز رهی

چون مشک بدهمی هستی به رنگ و به بوی

چون مشک بی دینی رنگ زمانه همی

رنگ سپر غمیت غم بسترد ز دلم