خویش رادزدیده بر جورش رضا دارد همی

وقف خوبان کرده قاآنی مگر گفتار خویش

کاینهمه زیشان به لب مدح و ثنا دارد همی

تا نه پنداری هوسناکست و هر جا شاهدیست

طبع را می آزماید در مضامین شگرف

وزسخن سنجان امید مرحبا دارد همی

ورنه هم یکتا خدا داند که اندر شرق و غرب