بهل خود را کنم قربان که برهم زین گران جانی

نه کی قربان کنم خویشت همان قربان کنم میشت

از این معنی که در پیشت کم از میشم به نادانی

نه مپذیر از من ای جانان که جانداری کنم بیجان

به گیسویت که از سویت به دیگرسو نتابم رخ

گرم صد بار چون گیسو به گرد سر بگردانی

مرا چشمیست اشک افشان بر او سا زلف مشک افشان