فشاند آن زلف چون عنبر به رخ یعنی پریشانی

مرا چشمیست اشک افشان بر او سا زلف مشک افشان

که من اشکی بیفشانم تو هم مشکی بیفشانی

شبی پرسیدم از دلبر چه فن در عاشقی خوشتر

به خاموشی زبانها هست رندان قلندر را

سراپا چون صدف شو گوش تا بعنی درافشانی

قلم در دست کاتب گر نماید ناله حق دارد