به خاموشی زبانها هست رندان قلندر را

که من اشکی بیفشانم تو هم مشکی بیفشانی

شبی پرسیدم از دلبر چه فن در عاشقی خوشتر

فشاند آن زلف چون عنبر به رخ یعنی پریشانی

سراپا چون صدف شو گوش تا بعنی درافشانی

قلم در دست کاتب گر نماید ناله حق دارد

که خلقش لال می دانند با آن نطق پنهانی