که خلقش لال می دانند با آن نطق پنهانی

به خاموشی زبانها هست رندان قلندر را

سراپا چون صدف شو گوش تا بعنی درافشانی

قلم در دست کاتب گر نماید ناله حق دارد

اگر خواهد دلت از ذوق گمنامی خبر یابد

چو عارف داغ بر دل نه نه چون زاهد به پیشانی

مرا پیری خراباتی شبی گفت از نکوذاتی