چو عارف داغ بر دل نه نه چون زاهد به پیشانی

قلم در دست کاتب گر نماید ناله حق دارد

که خلقش لال می دانند با آن نطق پنهانی

اگر خواهد دلت از ذوق گمنامی خبر یابد

مرا پیری خراباتی شبی گفت از نکوذاتی

که ای طفل مناجاتی چه می گویی چه می خوانی

همی الله می گویی مگرگمگشته می جویی