گفتم تو بهر زانکه تو ایمن ز خزانی

یاد آیدت آن روز که گفتم به تو در باغ

بنشین برگل کاتش بلبل بنشانی

گفتی که من و باغ کدامیم نکوتر

گفتی چه خوشم آید ازین سرو ستاده

گفتم ز تو من خوشترم آید که روانی

از بس که دل و جان به سر زلف تو آویخت