یاد آیدت آن روز که گفتم به تو در باغ

کاش این دل سودازده از من بستانی

گر غایبی از من چه شکایت کنم از تو

تو مردمک چشم از آنروی نهانی

بنشین برگل کاتش بلبل بنشانی

گفتی که من و باغ کدامیم نکوتر

گفتم تو بهر زانکه تو ایمن ز خزانی