کاش این دل سودازده از من بستانی

سروی نه گلی نه ملکی نه قمری نه

آنقدر نکویی که ندانم به چه مانی

مسکین دلم از یاد تو بیرون نرود هیچ

گر غایبی از من چه شکایت کنم از تو

تو مردمک چشم از آنروی نهانی

یاد آیدت آن روز که گفتم به تو در باغ