نهد بر سر آن خسروانی کلاه

به از بندگی توختن شست سال

برآورده رنج و فرو برده یال

پس از من پسر بر نشیند بگاه

نهانی بدو گفت مهتر پسر

که اکنون به گیتی توی تا جور

مباش ایمن و گنج را چاره کن