مباش ایمن و گنج را چاره کن

نهد بر سر آن خسروانی کلاه

نهانی بدو گفت مهتر پسر

که اکنون به گیتی توی تا جور

جهان بان شدی کار یکباره کن

چو از تخمه شهریاران کسی

بیاید نمانی تو ایدر بسی