ور عقل مصور شود تو آنی

از فر تو عالی زمین سافل

وز بخت تو باقی جهان فانی

گر روح مجسم شود تو اینی

در تیره شب از رای روشن تو

اسرار نهانی شود عیانی

سروی که نشینی به سایه او