سروی که نشینی به سایه او

ور عقل مصور شود تو آنی

در تیره شب از رای روشن تو

اسرار نهانی شود عیانی

بر وی نوزد باد مهرگانی

باغی که خرامی به ساحت او

ایمن بود از صرصر خزانی