ایمن بود از صرصر خزانی

سروی که نشینی به سایه او

بر وی نوزد باد مهرگانی

باغی که خرامی به ساحت او

تیغ تو به دشتی که خون فشاند

تا حشر بود خاکش ارغوانی

بر چهره خصمت اجل بخندد