باغی که خرامی به ساحت او

اسرار نهانی شود عیانی

سروی که نشینی به سایه او

بر وی نوزد باد مهرگانی

ایمن بود از صرصر خزانی

تیغ تو به دشتی که خون فشاند

تا حشر بود خاکش ارغوانی