تیغ تو به دشتی که خون فشاند

بر وی نوزد باد مهرگانی

باغی که خرامی به ساحت او

ایمن بود از صرصر خزانی

تا حشر بود خاکش ارغوانی

بر چهره خصمت اجل بخندد

کز هیبت توگشته ارغوانی