تا حشر بود خاکش ارغوانی

باغی که خرامی به ساحت او

ایمن بود از صرصر خزانی

تیغ تو به دشتی که خون فشاند

بر چهره خصمت اجل بخندد

کز هیبت توگشته ارغوانی

پیشانی رخش ترا ببوسد