چگونه گوی بری با دو زلف چوگانی

دو طاق ابروی تو قبله ی مسلمانان

دو طرف عارض تو کعبه مسلمانی

به راه عشق تو چون گو فتاده است دلم

فتاده بودم دوش از می مغانه خراب

به خوابگاه بدان حالتی که می دانی

که ناگه از درم آمد بریدی آتش سر