فتاده بودم دوش از می مغانه خراب

دو طرف عارض تو کعبه مسلمانی

به راه عشق تو چون گو فتاده است دلم

چگونه گوی بری با دو زلف چوگانی

به خوابگاه بدان حالتی که می دانی

که ناگه از درم آمد بریدی آتش سر

ز روی قهر و غضب بانگ زد که قاآنی