ز روی قهر و غضب بانگ زد که قاآنی

فتاده بودم دوش از می مغانه خراب

به خوابگاه بدان حالتی که می دانی

که ناگه از درم آمد بریدی آتش سر

تو مست خفته و غافل که زی معسکر شاه

رسید کوکبه موکب جهانبانی

تهمتنی که ز الماس تیغ او روید