چنین کاهسته می رانی به پیک خسته می مانی

نبی شد بر براق و رفت با جبریل تا سدره

ز پریدن فروماند آن همایون پیک ربانی

نبی گف ای مهین پیک خدا از ره چرا ماندی

به پاسخ گفتش ای مهتر مرا بگذار و خود بگذر

که گر من بادم از جنبش تو برقی در سبکرانی

مرا جا سدره است اما نوگر صدره چمی برتر