نهادندش به بر از خوان غیبی نزل لاریبی

شنید اسرار ما اوحی و دید آثار سبحانی

به جایی رفت کانجا جا نمی گنجد ز بی جایی

بدین جان و تن اما تن تنی ننمود و جان جانی

پبمبر کرد از جان نزل آن خوان را ثناخوانی

پس آنگه ساز خوردن کرد ناگه از پس پرده

برآمد ز آستین دستی چو قرص ماه نورانی