پس آنگه ساز خوردن کرد ناگه از پس پرده

بدین جان و تن اما تن تنی ننمود و جان جانی

نهادندش به بر از خوان غیبی نزل لاریبی

پبمبر کرد از جان نزل آن خوان را ثناخوانی

برآمد ز آستین دستی چو قرص ماه نورانی

پیمبر شکر یزدان کرد و گفت ای دست دست تو

مرا این دست برد از دست و درماندم ز حیرانی