میان خطه شیراز و آن رود روان در ره

که نامش مختلف گویند دانایان ز نادانی

یکی شش بئر می داند یکی شش پیر می خواند

که شش چه بوده یا شش پیر آنجا کرده رهبانی

بودکوهی به غایت سخت چون اشعار قاآنی

سرش شبری دو بیرون جسته است ازچنبر هستی

پیش آنسوترک زآنجاکه دنیا می شود فانی