من این کوه گران از پیش بردارم بدان آیین

همی گوییم یا پیغمبری یا سحر می دانی

بگفت از فر بخت شهریار و باطن خواجه

نه از زور تن و عزم دل و نیروی نفسانی

که خاقان را ز پشت پیل گرد زابلستانی

بگفت این را و از ایوان به هامون رفت و من حیران

که از ایوان به هامون چون خرامد سرو بستانی