که شد خورشید کافوری سلب را جامه قطرانی

پر از ضحاک ماران شد زمین کز نیش هر نیزه

نمود ازکتف هر سرباز خسرو نیش ثعبانی

ز بانگ توپ کر شد چرخ و دودش رفت تا جایی

همیشه بانگ رعد از چرخ آید بر زمین وینک

غو رعد از زمین بر آسمان شد اینت حیرانی

ز بهر آنکه آب آورد و آبی روی کار آورد