پر از ضحاک ماران شد زمین کز نیش هر نیزه

یک انسان وینهمه قدرت تعالی شان انسانی

بزرگان مقدم رنج خدمت را کمر بسته

مقدم آری از خدمت توان شد نز تن آسانی

نمود ازکتف هر سرباز خسرو نیش ثعبانی

ز بانگ توپ کر شد چرخ و دودش رفت تا جایی

که شد خورشید کافوری سلب را جامه قطرانی