مقدم آری از خدمت توان شد نز تن آسانی

به یکدم خاک را بر آسمان کرد از چه از خیمه

یک انسان وینهمه قدرت تعالی شان انسانی

بزرگان مقدم رنج خدمت را کمر بسته

پر از ضحاک ماران شد زمین کز نیش هر نیزه

نمود ازکتف هر سرباز خسرو نیش ثعبانی

ز بانگ توپ کر شد چرخ و دودش رفت تا جایی