ز نظم دلکش من بر لبست انگشت حیرانی

جهاندارا منستم آن سخن سنج سخن پرور

که از قاآن دورانم لقب گردیده قاآنی

منستم آن سخندانی که دانایان گیهان را

ز استادان دیرین با دو تن زورآزما گشتم

نخستین انوری وانگه حکیم عصر خاقانی

نه بهر خودستایی هست بل تا بدکنش داند