ز استادان دیرین با دو تن زورآزما گشتم

که از قاآن دورانم لقب گردیده قاآنی

منستم آن سخندانی که دانایان گیهان را

ز نظم دلکش من بر لبست انگشت حیرانی

نخستین انوری وانگه حکیم عصر خاقانی

نه بهر خودستایی هست بل تا بدکنش داند

که خاک فارس بیوردی تواند و شروانی