همه شب همی خنجر انداختند

به زاری بران خاک دل پر ز درد

سپه تیغها بر کشیدند پاک

برآمد شب تیره از دشت خاک

یکی از دگر باز نشناختند

همی این از آن بستد و آن ازین

یکی یافت نفرین دگر آفرین