غرض عیش مرا می کن منظم

رسید ارچه بلای ناگهانی

ولی چون سوخت خرمن را چه حاصل

که خود فانی شود برق یمانی

به هر نوعی که دانی یا توانی

که تا من هم همه شب تا سحرگاه

ز دست دوست گیرم دوستگانی