بکش چراغ چو خندید صبح نورانی

عنان قافله دل به دست آز مده

که می نیاید هرگز ز گرگ چوپانی

بقین عشق چو آمد گمان عقل خطاست

گرفتم آنکه نتیجه است عشق و عقل دلیل

دلیل را چه کنی چون نتیجه را دانی

تو خود نتیجه عشقی پی دلیل مگرد