گرفتم آنکه نتیجه است عشق و عقل دلیل

که می نیاید هرگز ز گرگ چوپانی

بقین عشق چو آمد گمان عقل خطاست

بکش چراغ چو خندید صبح نورانی

دلیل را چه کنی چون نتیجه را دانی

تو خود نتیجه عشقی پی دلیل مگرد

که نزد اهل دل این دعوی است برهانی