بود چو چشمه سوزن ز تنگ میدانی

از آن گذشته که مخلوق اولش گویی

بدان رسیده که خلاق ثانیش دانی

به شخص قدرش هجده هزار عالم صنع

اگر خلیفه چارم در اولش دانند

من اولیش شناسم که نیستش ثانی

لوای کوکبه ذات او چوگشت پدید